AM

Op de wekker staat 5:02 AM, mijn standaardontwaakritme de laatste weken, ongewenst – laat me daar duidelijk over zijn. Ik droomde over zijn stevige handen die me zoekend, doch doortastend aanraakten. Ik heb dat steeds erg opwindend gevonden; die combinatie van dwingen en zoeken. 5:07 AM, ik tast naast me; de plek in mijn bed is leeg, zijn plek is leeg. 5:09 AM het verdriet borrelt weer op, traag, vanuit elke hoek en bolt samen in mijn hart. Ik wil huilen, dat lukt, nog steeds, niet. 6:58 AM ik sta op en bedenk wat ik die dag allemaal moet doen, ik ga weer zitten, lusteloos, om moed te verzamelen voor de nieuwe, weeral te lange, dag. Krantenkoppen etaleren virusleed en -waanzin, economische- en milieurampen en ander zéér belangrijk wereldnieuws. Er komt niets binnen, er gaat niets buiten.

7:34 AM ik jog door het park en voel een ongelofelijk verlangen om te knuffelen – het feit dat ik mijn eisprong heb en al een maand niet aangeraakt ben, helpt niet echt. Ik zou me op een wildvreemde kunnen storten en uitschreeuwen; ‘Alsjeblief, raak me aan. Geef me je handen, je huid, je lijf en leden. Laten we wat wrijven en schuren, besmeuren en besmetten, schraap en scherp je aan mijn dieptes – onder al die lagen.‘ Sociale conventies (en covid-19) winnen het van een diep zinnelijke hunkering. De eerlijkheid gebied me ook om te melden dat er geen geschikt object voor mijn verlangen te bespeuren viel.

8:24 AM lees ik in Welbeschouwd van Elizabeth Jane Howard;

Eigenlijk zijn we op weg naar elkaar.
Zijn we er dan nog niet? O, we zullen ons hele leven reizen; we zullen nooit aankomen.

Was het voortdurende komen en gaan te vermoeiend geworden? Ik wil berichten sturen, maar realiseer me dan dat ik weer ga, hem geen kans geef om te komen. In AM-tijd lukt dat goed, in PM-tijd mislukt het al te vaak; ik wis berichten alvorens er twee vinkjes verschijnen, ik onderschep tijdig mijn reiken, bedenk duizend-en-één rationele argumenten waarom het beter is dat onze wegen scheiden, maar dan…7:54 PM borrelt er weer een tsunami vol van leegte op en rest er enkel gevoel. Een smachten naar duizend-en-één-nacht en ik stuur hem ‘ik hou heel erg veel van jou. Ontzettend veel‘. De als-en, waarom-en en maar-en laat ik weg. Echt open-zijn is de moed hebben om voorwaarden, verwachtingen en verklaringen te laten waren ze horen (niet bij de ander). Een oneindige vierentwintig uur later, 9:18 PM, antwoordt hij; ‘ik ook van jou hoor!’ Ik schreeuw, stil, inwendig en maak aanstalten om een storm aan verwensingen, liefdesverklaringen, plannen en mogelijkheden te berichten, maar ik antwoord, godzijdank, helemaal nièts. 10:12 PM glas wijn nummer drie. 10:53 PM ik ga slapen en verken onrustig diezelfde leegte naast me, in me. Het is dat dwingende en tegelijkertijd het zoekende. Ik ben er nog niet. 5:03 AM ik ontwaak opnieuw in deze nachtmerrie, in diezelfde wereld met een onheilspellend klimaat, falend en failliet bestuur, mediageile virologen, ontploffende steden en mensen, plasticzeeën, granaten hier om de hoek, mondkapjestoneel,… En ook een héél klein beetje, heel erg veel hartzeer. But, AM, I am.

Muziek: Connection is addiction, True Zebra

ruthvandesteene.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.