Quadragesima

Alles voelt onwerkelijk; ik zit continu in het verleden, terwijl mijn lijf hier is. Ik heb sinds kort een smartwatch, deze vertelt me dat ik nu ‘buiten aan het wandelen’ ben. Goed, dat iemand/iets weet wat ik hier doe. Als dat ding nu ook nog eens weg naar mijn toekomst kan uitstippelen, ziet alles er weer wat rooskleuriger uit. Het woord toekomst alleen al, knijpt me de keel toe. Ik hàd een toekomst, met hém. Alleen, hij dacht uitsluitend in nu, een toekomst was hem ietsje pietsje teveel. Hij orakelt over vrije hartstromen en energie. Water stroomt toch ook in een bedding en heeft een richting? Ik vroeg verdomme toch geen huis of een kind, enkel maar een greppel waarin mijn liefde gebaand kon vloeien. Ik wou’m zèlf graven, maar hoe dieper ik groef, hoe troebelder het water.

Het is veertig dagen uit, ben anderhalve kilo verdikt en ik moet nodig grotere bloempotten kopen. Men heeft gemiddeld drie weken nodig om aan iets nieuws te wennen en nog eens ongeveer drie weken alvorens een nieuw gebruik ingelijfd wordt. Het went niet en ik wou dat ik ingelijfd werd. Veertig dagen of Quadragesima duidt op de periode van vasten en bezinning alvorens we naar de hemel opstijgen. Vasten doe ik middels de Fastic App met als voorlopige resultaat dat ik me als een uitgehongerde en tot waanzin gedreven wolvin om 12:01u stort op àlles wat eetbaar is, gezond of niet, en gewichtstoéname. De bekers met wijn hebben daar echt niets mee te maken 😉 Bezinnen uit zich in doorwaakte nachten vol van bodemloos gepieker ‘waarom kan het/hij het niet’, terwijl ik enkel oeverloos wens te beminnen. Misschien moeten we onze grond even braak laten liggen en afwachten of er nog iets groeit?

Hij wou slechts delen van mij, grofweg samengevat: mijn lijf. Met de rest kon hij geen contact maken en dat lag dan aan mij, zijn bindingsangst vergat hij gemakshalve. Hij plukt graag bloemen, maar vergeet dat planten ook wortels hebben die moeten kunnen aarden, liefst in een gepaste pot. Ok, dit is een beetje kort door de bocht, vergeef me, het is de schuld van mijn liefdesverdriet.
Emanuel vraagt me een tekst voor zijn fototentoonstelling over het lichaam. Ik schrijf; Neemt en eet hiervan, gij allen, want dit is mijn Lichaam dat voor u gegeven wordt. Misschien moet ik wat gaan swipen samen met bekers vol wijn en dan klinken op een nieuw, eeuwigdurend verbond; wat schoffelen in het groene gras, bij de buren, op zoek naar vers zaad? Quadragesima – mijn bloem verdroogt.

Hij: Ik ga een vuurke maken om te bbq-en.
Ik ben er al, ‘k sta op ons plekje.
Er is vuur, er is vlees, onze harten zijn vol warmte, tenen krullen in het droge zand. We drinken geen wijn. Sterren fonkelen tegen een hemel van cyaan, maar dan komen er vele kleine, grijze wolkjes, ze doven de bakens in de lege, oneindige ruimte, tranen blijven stromen, voeden de aarde en de nacht kleurt gitzwart. Maar boven ons, is er toch nog steeds een hemel, volgens mij is het nieuwe maan.

Mijn God, hoe dood je hoop?

Neemt en eet hiervan, gij allen, want dit is mijn Lichaam dat voor u gegeven wordt.
Copyright Emanuel Maes Fotografie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.