Het Veerse Gat

Ik doe een solo-weekend ‘off-line’, ergens in het noorden aan water en riet. De bomen fluisteren ‘ga maar‘; veelkleurige blaadjes laten los, dwarrelen als lichte regen en worden meegevoerd met de kreek. Mijn ogen volgen de stroming met dansende bladeren als vinnige bootjes. Ik voel onrust binnen dit groene canvas, omdat het anders is, maar dat is (solo) reizen; het vertrouwde verlaten. Blaadjes blijven vallen, ik staar naar de kruinen waar steeds meer blauw en licht ruimte krijgen. Een herfstbeeld wat me zoveel leert; laat maar los, voer mee met de stroom, ga maarDan bloeit er weer ruimte, straalt en streelt het zonnelicht mijn bleke gezicht.

Het voortdurende wikken, wegen, kiezen, zoeken, (be)antwoorden, meten,…verstomt gestaag door het herfstritme van dit groene bad, een trager ritme zet me terug op de sporen van mijn hart. Wat genereert meer vrijheid, meevaren met de stroom of langs de oever stroomopwaarts stappen? Liefde of eenzaamheid? Binair of duaal denken creëert ingebeelde conflicten omdat het ene het andere uitsluit. In de natuur bestaat alles naast elkaar, over elkaar, in elkaar en werkt complexiteit verzoenend. Ik betrap mezelf erop dat ik nog steeds aan het wachten ben op hem; een antwoord, een stap, een reiken, een bevestiging,…iéts wat me sust en me – met hem – verbindt. De hoop blijft. Stervende bladeren die nog moeten vallen. Gaan wij nog met mekaar of fluister je ga maar?

Liefste, ons is genoeg, niet perfect of ideaal, wel complex, verrijkend en groeiend. Er ontstaat steeds meer ruimte tussen ons, onze lijven broeien nog, onze harten verlangen nog. Gaan we scheiden, danwel groeien? Straks is er weer de lentezon en frisgroene bladeren, net uit de dop. Kus me wakker uit deze winterslaap, streel mijn wang, neem mijn hand, leid me naar het water. Daar ligt onze boot en varen we mee met de stroom. En zo komt ons de wind in de zeilen. De bomen langs de oever zingen gaan jullie maar en strooien een confetti van groengeelbruine blaadjes uit. We waden langs oneindige vruchtbare oevers, zuchten zachtjes, dommelen in luie dromen en voelen dat het goed was.

Het Veerse Gat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.