Schuldig verzuim

Ik maak me zorgen over in wat voor wereld we leven en nog meer in wat voor wereld we willen leven. Of willen leven tout court.
De eens zo levendige en sterke sprinkhaan Ilse ligt moedeloos en in tranen op de zetel. Ze herstelt van een fysieke ingreep, maar meer nog van een mentale knap. Ineens is het stuk, gaat het niet meer. De boog stond al maandenlang gespannen en plots is alle rek eruit. Naast teveel pijn en eenzaamheid, is er te weinig begrip, afleiding, zin en perspectief. Zo hoeft het voor mij niet meer……… Oh, tijd voor een pilletje. Ze duwt een Dafalgan uit een blister en ik roep haar na ‘ééntje is geentje’. Je hebt gelijk! Bam, en nog een Ibuprofen erbij. Ik schenk de bubbels bij, geef haar een dikke knuffel en we lossen samen alle (wereld)problemen op.

Sarah, een echte leading lady, zit met halfgesloten ogen voor me aan tafel. De ogen zijn waterig en rood. Normaal krijg je er geen speld tussen en is ze de luidste van de bende………(stilte)……..harkt wat in haar puree………….(stilte)………goh………(stilte)…….Goh Missim, ik voel dingen waarvan ik het bestaan niet wist, dat is erg confronterend. Ik begrijp nu dat mensen dood willen. Ik sla mijn armen om haar heen en zeg dat ik blij ben dat ze in mijn leven is. Ze gaat om de paar weken naar het buitenland anders red ze het niet. Sarah, stop met vluchten, houd je aandacht bij wat er hier en nu wél is. Later die avond stuur ik haar nog een link naar een applicatie voor (zelf)hulp. In bed bedenk ik me hoe belachelijk dat wel niet is. Ze heeft geen nood aan een app, maar aan nabijheid.

Hoe gaat het oma? (ik telefoneer, want een fysieke ontmoeting met een 82-jarige voelt zowat als moord)
Bwa, ça va, we maken er het beste van. Het is voor iedereen hetzelfde.

En red je je een beetje alleen?
De avonden zijn wel lang en donker. Ja, er is niéts ni meer, hè. De breiclub is niet meer, de zwemclub is niet meer, kaarten doen we niet meer. Niemand wilt nog afspreken, iedereen is te bang. In den oorlog was het ook moeilijk, maar toen hadden we tenminste elkààr.

Elke woensdag op weg naar mijn werf, rijd ik voorbij een voedselverdeling, de rij wordt elke week langer.

Waar is de proportionaliteit? Waar is het beleid? Als de (gevolg)schade van de remedie groter dreigt te worden dan het initiële probleem, moet men zich vragen durven stellen. Er worden geen kritische vragen gesteld, de bevolking wordt lamgeslagen door een geïnstitutionaliseerde angstpsychose, polarisatie en de ‘verlossing’ uit dit alles is een spuit. Na een prik is alles opgelost, écht! Poetin verklaart zich niet te laten vaccineren, hij is geen proefkonijn.
Er is geen beleid, geen visie of perspectief. Comités en adviesorganen worden even snel opgeheven als ze opgericht worden, een leger aan specialisten verdedigt uiteraard zijn eigen specialisme, een bataljon aan overbetaald menselijk kapitaal verzint een bijbel aan onbegrijpbare regeltjes, het ene al stupider dan het andere. En wij, de schaapjes, wijzen dan maar boos naar elkaar.

Een remedie is geen oplossing. Wij zijn louter bezig met remediëring (zeer enthousiast ondersteund door de pharma-industrie). Het àllerbeste wat onze overheid tot nu toe kon verzinnen is; isoleer (verdeel en heers), maak mensen bang (dan rammen we hun alles door hun strot), creëer een schuldvraag (polarisatie), draag een mondkapje en laat je zo snel mogelijk inspuiten. En dàn is alles ‘opgelost’. Nope, nope. Ik zou eens willen zien wat er gebeurt als we te maken krijgen met een zware pandemie (want, dit is nog een lachertje in vergelijking met wat het zou kunnen zijn, een voorproefje) of een milieuramp.

Onze ‘gezondheid’ zit niet in een pil, mondkapje, prik of app.

Ik wil een oplossing en dan moeten we durven naar de oorzaken kijken; we zijn met teveel en we zijn ongelofelijke nestbevuilers. We roven de hele planeet leeg; we gebruiken en verbruiken, consumeren ons de hemel in. We moeten durven praten over beperking op èlk vlak. Onze overheid zou aangeklaagd moeten worden voor schuldig verzuim, zo nalatig ze omgaat met haar ware taak. Er wordt gediscussieerd over de kleur van de dweil, of we een borstel dan wel een aftrekker moeten hanteren, of we afvoeren via de goot, dan wel opscheppen in een emmer, of het een synthetische dan wel een natuurlijk biologische katoenen dweil moet zijn. Hallo!?? De kraan staat open.

Schaapjes, vorm een kudde, niet gedwee, maar eensgezind, gedraag u even als een lastig kind. We worden gegijzeld en betoverd. Bezint en bemint, wordt wakker.

Muziek: The Needle and the Damage Done, Neil Young , lyrics hieronder

Caught you knockin’ at my cellar door
I love you, baby, can I have some more?
Ooh, ooh, the damage doneI hit the city and I lost my band
I watched the needle take another man
Gone, gone, the damage doneI sing the song because I love the man
I know that some of you don’t understand
Milk blood to keep from running outI’ve seen the needle and the damage done
A little part of it in everyone
But every junkie’s like a settin’ sun

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.