Bromvlieg

Het is drie uur ’s nachts; er kriebelt iets op mijn gezicht. Ik vraag me af wie van mijn minnaars dat kan zijn; de tedere, de wellustige of de zenmeester? Misschien zijn ze er àllemaal? Van de ene de sterke vingers, van de andere de zachte lippen of de immer parate toverstok van de derde. Ik denk; heerlijk dat jullie er allemaal zijn, streel me alsjeblieft en besef – tot mijn grote tevredenheid – vannacht ga ik overàl aangeraakt worden!

De kriebel concentreert zich verder op mijn neus, ik word wakker. De bromvlieg vliegt weg. Mijn handen doorwaden dons en kussens op zoek naar leven. Steeds wanhopiger woelen mijn handen in de lege ruimte naast me.
Klaarwakker nu, voel ik een spanning opkomen; niéts in mijn leven is in orde, ik ben vér van waar ik moet zijn. Puntsgewijs scan ik de hiaten in werk, leven en liefde en een grote onrust kaapt mijn hart. Er ontbreekt passie! Ik ben moe en ik wil slapen, ik streel mezelf. Dat geeft een kort plezier, maar geen rust. Ik scroll door de Insta-Feed en lees neem seks weg uit relaties en er schiet vaak maar bitter weinig meerwaarde over …ik denk neem passie weg uit het leven en het is maar een doods overleven.

Twintig na vijf, de eerste tram dondert voorbij, ik sta nerveus en droevig op. Ik wil eten, maar dat mag niet voor twaalven; ik moet het overaanbod aan calorieën van gisterenavond nog compenseren. De andere joggers in het park lijken even moe, grijs en onrustig. Ieder maalt zijn eigen tred in zijn eigen hoofd dat overal is – behalve in het park. Niemand knikt of zegt goeiendag en voor een goedemorgen is het uiteraard te vroeg. De zon komt op, alles in het park tjilpt, bloeit en groeit. Er zijn kuikentjes, eitjes, frisgroene blaadjes, bloesems…op het water staat kroost en in het water zwemmen miljoenen embryo’s. Er is zoveel leven rond me en zo weinig in me. Ik loop vijf komma één kilometer, maar vind geen passie.

Het is half acht, Outlook braakt mails, er is veel werk, maar geen passie. Ik tuur uit mijn raam, wolken maskeren de zon en ik voel ik moet op reis, alleen, ver en lang. Niet om te vluchten, maar om te mezelf terug te vinden, weg van het verdovende comfort. Ik voel de noodzaak aan een grenzeloos en gulzig leven. Ik voel de behoefte aan andere horizonten, andere geuren, andere smaken, andere lijven, aan intimiteit met vreemden. Om in al die veranderingen en tegen een voortdurend wisselende context iets vast in mezelf te vinden, een kern, diep, diep, vanbinnen, in mijn hart – dat nu wel klopt, maar niet springt. Om (aan)geraakt te worden. Het mag kraken, piepen en scheuren, het mag daveren, het mag bloeden en weer bloeien. Het mag rauw en naakt zijn, rafelig en troebel, maar verdomme mét passie.

Ik drink mijn 3e koffie, er zoemt een bromvlieg tegen het raam, ik sla ze morsdood.

Het is negen uur, de dag begint.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.