Wiebelen

’t Is moeilijk om te schrijven. Ik had me voorgenomen om niets meer te schrijven over Corona aangezien ik nog steeds gemuilkorfd ben. Dat is spijtig, ik zou zo graag mijn volle lippen nog eens knalrood stiften en dan iedereen markeren met rode zoenen. En, dà mag niè. Dà mag niè – ik kan het niet meer horen! Iedereen laat zich lustig volspuiten om op vakantie te kunnen vertrekken of hoopt dan van al dat gezeik af te zijn. Ja, dààr zou ik het ook voor doen, maar mijn inziens zijn we dan alsnog niet van het gezeik af.
In mij wordt alvast just niks gespoten, behoudens natuurlijke eiwitten. Hij mag zijn Spikes aanhouden.

We tuimelen allen gedwee de vergeetput van de hypercontrole in. Macht macht frei. Als verslaafden hollen we achter elke wortel aan die ons wordt voorgehouden. De wortel is blauw en rot, maar écht, het is een lékkere wortel. Ik weet dat je in de vrije natuur normaal oranje wortels eet, maar hier, in je kooi zijn de wortels nu eenmaal blauw. Dat is niet erg, het lijkt rot, maar dat is het niet, eet maar, mijn lief konijntje. En dan, mijn allerliefste konijntje, mag je weer een hupje verder springen en met een beetje geluk straks weer wiebelen.

Mijn vriendin en ik nippen aan onze champagne, naakt in de zon op de ligweide van de sauna en ik denk – dit kan ik aan! De wortels en pruimen die op ooghoogte voorbij wiebelen boeien me niet, maar ik staar betoverd naar al die monden – ik heb blijkbaar monden gemist. Mensen lachen, spreken met elkaar, sippen, smullen, smakken,…ik zie tongen over tanden gaan. Er wordt overvloedig zonnecrème gesmeerd, huid gestreeld, vingers pakken dan ook maar billen en/of borstranden mee. Dit grasveld is een bronstige, menselijke oase, een orgie (zonder seks weliswaar) van naaktheid, huid, adem, zweet, water, fris bladgroen, wapperende haren en prontige billen. En nu voel ik dat het werkelijk bestààt; zoiets als ‘menselijke energie‘, ik voel de trilling en de warme, liftende energie van me midden tussen naasten te bewegen, samen (tous ensemble) te genieten van elkaars aanwezigheid, op fysieke afstand, maar binnen hetzelfde gewaarzijn. Ik zet mijn rode zonnebril op, stift mijn lippen knalrood, bijt op een sappige, zoete, oranje wortel en zing; mensen wiebel maar – ik kan dit aan!


Muziek; konijntje wiebelen

Dit rood heeft niéts met de Rode Duivels te maken 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.